تـرجـیح مـی‌دهـم کـه نـه!

چندین سال است که در پاتوقی گوشۀ این شهرِ ضدِ جمع، جمع می‌شویم. بی‌دعوت و بدون هماهنگی. به جرئت می‌توانم بگویم که پایدارترین دورهمی‌های دوستانه‌ام بوده و هست. اوایل با دوستان هم‌دانشکده‌ای، بعدازظهرها دورِ هم جمع می‌شدیم و رفته‌رفته با اهالی قدیمی‌تر و ساکنین محلی پاتوق هم آشنا شدیم و حسابی جمع‌مان، جمع شد. حالا دیگر از هر طیف و هر مسلکی دورمان می‌نشینند و خودی و غیرخودی هم نداشتیم و نداریم- بخوانید: دموکرات‌ترین میزگرد مملکت! دلایل دوامش را اگر بخواهید دو چیز بیش‌تر نیست؛ اولی ارزانی چای! و دیگری، دگرپذیری یا همان تحمل عقاید مخالف که تمرین دموکراسی را به من آموخت. چه زمستان‌هایی که تا اواخر شب در سرمای بی‌رحم، خودمان را با آتش سیگار و گرمای بحث، داغ می‌کردیم و بعد از تعطیلیِ پاتوق، بحث را دنبال خودمان می‌کشیدیم در پیاده‌روها، و چه تابستان‌هایی که به‌قول "عمران صلاحی" :

دلشان می‌خواست

چشم مردم را گریان بینند

گاز اشک‌آور را ول کردند

خنده‌آور بود.

و ما هم از شدت خنده راهمان را از خیابان آرزو به پاتوق امید، کج می‌کردیم... بازارچۀ امید، که هر جا باشیم، حوالی عصر یکی‌یکی اعلام حضور می‌کنیم. گفتم بازارچه -بله- از بازارچه‌ای حرف می‌زنم که در یکی از خیابان‌های منتهی به انقلاب است و از آنجا یکراست می‌خورد به آزادی: مقصودم خیابان امیرآباد یا به‌قولی همان خیابان ندا است.

دست‌آخر اینکه شعری ساخته‌ام در باب اَدای دِینی به این جمع و آنجای عزیز، تا بمانَد و یادمان نرود که ما هم دلخوشی‌های بزرگی داشتیم!

"پاتوق مَکاره "

به: بازارچه‌ئیان

متفکرانه می‌چَرَندم

میان جمعی که

به ضیافت هیچ گِرد آمده‌اند

جامی از هرگز

روی میز و

سیگارهایی برافراشته

که پرچم دوستی‌اند.

اینان که

بادِ دهان را در هوا

گم می‌کنند

و بی‌هزینه

تریبون می‌خَرَند.

اینجا از

منِ مَن تا منِ تو

گرمی آتش کبریتی

فاصله است که

شعله‌اش را

دست غریبه‌ای می‌زند.

میهمانی غافلانی که

زندگی را

به تأخیر می‌اندازند و

مرگ را

تمرینی، مرور می‌کنند...

... و تمام می‌شود جهان

هر شب

در لیوان‌های چای

که برای فردا

بازیافت می‌شوند.