«فِـرام مـاسـونـری»
«دخـتـرانِ آه» کـه مـثـل ِ مـاه
دور وُ بـر ِ ابـتـدای خـلـقـتـم
کـمـی مـازنـدران وُ بـعـد تـا انـتـهـای جـامـهدران
عـشـوه چـیـدهانـد
خـیـلـی امـان ِ مـا را دریـده دیـدهانـد بـا نـاخـنهـای «آخ! - یـواش»شان
وَ ایـنکـه «خُـب خُـب خُـب کـه چـه؟»
ربـطـی بـه
بـرجـسـتـگـی ِ اعـتـمـاد بـهنـفـسِ زبـانزدشـان
نـمـیتـوانـد داشـتـه بـاشـد مـسـتـقـیـم
چـرا کـه زبـانِ مـن
دریـغ وُ دَم نَــزَد وقـتـی ارتـبـاط:
هـوایـی بـود
زمـیـنـی نـبـود
مـاشـیـنـی نـبـود
تـا از چـالـوس بـپـیـچـم بـه درهی رشـت وُ آخ وُ سـنـگـلاخ وُ یـک
بـیـلاخ ِنـمـکنـشـنـاس!

MOUCHETTE / ROBERT BRESSON / 1967
وَ آن یـکـی کـه نـگـار ِ مـنسـت
از قـرون ِ یـکـی مـانـده بـه الـبـرز
بـیـرون پـریـده
وَ انـتـخـاب کـرده «نـگـار ِ مـنسـت» را
از بـچـهگـی
هـنـوز سـر ِ وقـت
مـینـشـیـنـد پـای آیـنـه
دسـتـی بـه دخـتـریاش کـه خـیـلـی «آخ!» دارد مـادر:
گـریـه دارد وقـتـی هـنـوز
سـر ِ عـصـر ِ پـنـجشـنـبـه را بُـریـدنـد
سـر ِ بـرجـسـتـگـی ِ ارتـبـاطِ فـرازمـیـنـی را
سـر ِ مـاتـیک ِ «فِـرام مـاسـونـری» را کـه از دمـِشـق
سـوغـاتـی آورده بـودمِـش!
وَ ایـنکـه آن یـکـی هـنـوز نـِشـسـتـه
دلـش مـیخـواهـد نـگـار ِ «بـامـداد» بـاشـد
هـراسـش هـمـه از «تـاریـخ ِ بـیحـقـی» اسـت
وَ گـرنـَه جـغـرافـیـای شـمـال را از مـکـتـب ِ نـیـمـائـیـان پـس گـرفـتـه
بـهعـلاوهی شـعـرِ نـیـمـایـی بـه قـرائـت ِ مـاسـونهـا
بـا خـوانـش ِ هـگـل کـه عـاشـق ِ ریرا نـبـود وُ الـبـتـه
چـرایـش را کـه نـمـیدانـم!
وَ آنیـکـی کـه هـنـوز «یـکـی»سـت وُ تـا عـصـر ِ امـروز جـمـعـه
کـسـی بـه «یـکـهبـودنـش» دسـت نَـزَده
الـف لام مـیـمام را از بَـر اسـت!
چـه خـوب کـه از شـبـاهـنـگـام ِ مـن یـکشـب قـرآن ِ مـن اسـت
جـوشـنِ صـغـیـر اسـت آنکـه عـظـمـتاش را
زیـر ِ «خـاک بـر دَرَت» گـذاشـتـهای آقـا!
وَ خُـب خُـب خُـب
کـه مـن ایـن وسـط هـنـوز از شـعـر ِ دخـتـران ِ سـیـاه وُ سـپـیـد
مـازَنـی وُ گـیـلـکـی وُ آنیـکـی کـه «رشـتـی» داشـت در اطـوارش
خُـب خُـب خُـب
کـه نـمـیتـرسـم هـم عـجـیـب اسـت لابُـد!


No nací en la palabra, sino en el esfuerzo continuo de parirla. El silencio imponente de las hojas en blanco todavía me resulta tan envidiable y a la vez estremecedor que no puedo decir que No. Empecé con la poesía y la escritura fragmentaria, y más tarde sazoné mi vida hecha fragmentos con la traducción; hasta hoy, no he renunciado a esta multipolaridad. Soy Vahid; nacido en Teherán, una ciudad de Oriente Medio.